Silence Is Not Neutral
And with that silence, fear crept in.
Many people — inside Iran, in exile, and among supporters worldwide — are worried. The internet blackout continues. Young people are being killed. Families are being shattered. And on top of all this, there is a growing sense of abandonment: the realization that no powerful foreign leader is coming to “rescue” Iran.
Let’s say this clearly, without illusions:
The Dangerous Myth of Rescue
Some feel devastated that Donald Trump is not supporting the Pahlavi movement or publicly backing Iranian protesters. But history teaches us something uncomfortable and necessary:
Foreign intervention has never delivered freedom.
The United States went into:
-
Iraq
-
Afghanistan
-
Syria
They stayed for nearly 20 years in some of these countries.
Look at them now.
Wars were fought. Lives were lost. Generations were traumatized. And when the cameras turned off and the troops left, the people were left with instability, corruption, and broken futures.
If anything, history tells us this:
Freedom cannot be imported. It can only be built — painfully, collectively, from within and with global moral pressure, not military domination.
Media Attention Is Not Justice
People are also discouraged because Iran is no longer the headline.
But ask yourself honestly:
-
Gaza has been in the news for years — has that stopped the suffering?
-
Ukraine has dominated media cycles — has that ended the war?
What does matter is consistent human pressure:
-
documentation
-
solidarity
-
refusal to normalize violence
-
refusal to forget
To Those Losing Hope
History will remember those who stood up for Iran — and those who looked away.
Do Not Let the Deaths Be for Nothing
They are lives.
And if the world goes quiet now, if we go quiet now, then the violence succeeds twice: once in the streets, and once in memory.
This is exactly why momentum matters after headlines fade.
What Solidarity Still Looks Like
Solidarity today means:
-
continuing to speak when it’s uncomfortable
-
sharing stories when algorithms don’t reward them
-
refusing to let Iran become “old news”
-
supporting Iranians without projecting fantasies or savior narratives onto them
It means understanding that progress is slow, uneven, and deeply human.
And it means remembering one simple truth:
We are still alive.ما هنوز زندهایمWir leben noch.
To Humanity, Everywhere
Every time we allow brutality to be normalized because it is inconvenient, distant, or politically complex, we lower the standard for all of us.
I’m refusing to let cruelty define the future.
در روزهای پس از انتشار آهنگ Iranian Lives Matter، اتفاقی افتاد که برای بسیاری از ما آشناست:
سروصدا فروکش کرد.
رسانههای جریان اصلی به موضوعات دیگر رفتند.
و جهان، دوباره، نگاهش را برگرداند.
با این سکوت، ترس هم آمد.
بسیاری — در داخل ایران، در تبعید، و در میان حامیان جهانی — نگراناند. اینترنت قطع است. جوانان کشته میشوند. خانوادهها داغدارند. و همزمان، احساس رهاشدگی عمیقتر میشود: این آگاهی تلخ که هیچ رهبر قدرتمند خارجی قرار نیست ایران را «نجات» دهد.
بیایید این را صادقانه بگوییم، بدون توهم:
هیچکس قرار نیست ایران را نجات دهد.
و این دلیلی برای تسلیم شدن نیست.
این دلیلی است برای دیدن واقعیت — و ادامه دادن.
افسانه خطرناک نجات از بیرون
بعضیها از این که دونالد ترامپ از جنبش پادشاهی یا معترضان ایرانی حمایت نمیکند، ناامید شدهاند. اما تاریخ یک درس مهم و دردناک به ما میدهد:
دخالت خارجی هرگز آزادی نیاورده است.
آمریکا به:
-
عراق
-
افغانستان
-
سوریه
رفت و در بعضی کشورها نزدیک به ۲۰ سال ماند.
نتیجه را امروز میبینیم.
جنگها، کشتهها، نسلهای زخمی — و وقتی دوربینها خاموش شد و نیروها رفتند، مردم با بیثباتی و ویرانی تنها ماندند.
تاریخ به ما میگوید:
آزادی وارداتی نیست. آزادی ساخته میشود — سخت، جمعی، و با فشار اخلاقی جهانی، نه سلطه نظامی.
توجه رسانهای، عدالت نیست
بعضیها دلسرد شدهاند چون ایران دیگر تیتر اول نیست.
اما صادق باشیم:
-
غزه سالهاست در اخبار است — آیا رنج پایان یافته؟
-
اوکراین سالهاست پوشش رسانهای دارد — آیا جنگ تمام شده؟
رسانهها مشکل را حل نمیکنند.
برنامههایشان را پُر میکنند.
آنچه اهمیت دارد فشار انسانیِ مداوم است:
-
ثبت حقیقت
-
همبستگی
-
نپذیرفتن عادیسازی خشونت
-
و فراموش نکردن
سکوت صلح نیست.
سکوت اجازه است.
برای کسانی که امیدشان در حال از دست رفتن است
اگر ایرانی هستی و خستهای — حق داری.
اگر در تبعید احساس ناتوانی میکنی — درد تو واقعیست.
اگر غیرایرانی هستی و نمیدانی صدایت فایده دارد یا نه — دارد.
این لحظه درباره منجیها نیست.
درباره شاهدان است.
تاریخ فقط قهرمانان و ظالمان را به یاد نمیسپارد.
به یاد میسپارد چه کسانی ایستادند — و چه کسانی نگاهشان را برگرداندند.
تاریخ کسانی را که برای ایران ایستادند به یاد خواهد داشت —
و کسانی را که روی برگرداندند.
نگذاریم مرگها بیمعنا شوند
کشتهشدگان آمار نیستند.
محتوا نیستند.
خبر زودگذر نیستند.
آنها زندگی بودند.
اگر امروز ساکت شویم، خشونت دو بار پیروز میشود:
یکبار در خیابانها —
و یکبار در حافظه.
به همین دلیل است که ادامه دادن، بعد از خاموش شدن تیترها، مهم است.
نه بلندتر.
نه خشنتر.
فقط پایدارتر.
همبستگی امروز یعنی چه؟
یعنی:
-
حرف زدن وقتی سخت است
-
به اشتراک گذاشتن حقیقت وقتی الگوریتمها پاداش نمیدهند
-
اجازه ندادن به این که ایران «خبر کهنه» شود
-
حمایت از ایرانیان بدون فرافکنی رؤیاهای نجاتبخش
یعنی پذیرفتن این که مسیر طولانی، نابرابر و انسانیست.
و یعنی به یاد داشتن یک حقیقت ساده:
ما هنوز زندهایم.
خطاب به انسانیت، در همهجا
این فقط مسئله ایران نیست.
مسئله انسان است.
هر بار که اجازه میدهیم خشونت بهخاطر راحتی، فاصله یا پیچیدگی سیاسی عادی شود، معیار انسانیت پایینتر میآید.
پس نه — تسلیم نشو.
ساکت نشو.
اجازه نده ترس حافظه را بازنویسی کند.
تاریخ تماشا میکند.
و آنچه امروز میکنیم، به یاد خواهد ماند.
من سادهلوح نیستم که به انسانیت ایمان دارم.
من نمیگذارم cruelty آینده را تعریف کند.
No comments:
Post a Comment